пятница, 1 июня 2018 г.

Ճամբարային քաղցր օր

 Այսօր ամառային ճամբարի 4-րդ օրն էր: Օրը սկսվեց թխվածք պատրաստելուց, որի ժամանակ մեզ շատ օգնեց Արմիկ Քէշիշեանը: Դրա հետ մեկտեղ մենք պատրաստում էինք Շոկ-Մանժե շոկոլադը, որը իդեպ շատ համեղ ստացվեց: Այս ամենը<<Խարույկ>> նախագծի մարդկանց, մասնակցողներին հյուրասիրության համար էր, այդպես որոշեցինք անակնկալ անել: Այդ նախագիծը վարում էր Եվա Սարգսյանը, բանախոներն էին՝ Մարգարիտա Կարախանյանը և Ֆելիքս Եղիազարյանը: Բնության գրկում խոսեինք, լսեցինք բոլորի կարծիքները համտեսեցինք թխվածքները և երբ վերջացավ հանդիպումը, այդպես էլ վերջացավ մեր ճամբարային օրը:








суббота, 19 мая 2018 г.

Մուշեղ Իշխան

Մուշեղ Իշխան


Մուշեղ Իշխանը ծնվել է Թուրքիայի Անկարայի նահանգի Սիվրի-Հիսար գյուղաքաղաքում, 1914-ին։ 1915-ին Ճանտերեճյանների ընտանիքը տեղափոխվել է, 1923-ին՝ հաստատվել Դամասկոսում։ Մամուլում հաճախ նրա ծննդյան թվական է հիշատակվել 1913-ը (այդ իսկ պատճառով էլ ծննդյան 50-ամյակին նվիրված «Ոսկե աշուն» ժողովածուն լույս է տեսել 1963-ին), սակայն հեղինակը հետագայում ճշտել է այն, երբ 37 տարիների բաժանումից հետո հանդիպել է հարազատ մորը (նրան որդեգրել և խնամել է հորեղբոր կինը)։ 1915-ին ընտանիքով աքսորվել է Դեյր էզ Զոր։ Պատերազմից հետո վերադարձել է։ 1918-ին մահացել է հայրը։ Այնուհետև կրկին աքսորվել է։ 1928-ին ավարտել է Դամասկոսի Հայոց ազգային վարժարանը, 1935-ին՝ Բեյրութի Հայ ճեմարանը, 1938 - 1940 թթ. հետևել Բրյուսելի (Բելգիա) համալսարանի մանկավարժության և գրականության դասընթացներին։ 1941 - 1951-ին խմբագրել է Բեյրութի «Ազդակը» (օրաթերթ և շաբաթաթերթ)։ Հայ գրականություն է դասավանդել Բեյրութի Հայ ճեմարանում, որտեղ երկար տարիներ կատարել է նաև տնօրենի տեղակալի պարտականությունները։ Ճեմարանում Իշխանն աշխատեց մինչև իր կյանքի վերջին տարին՝ 1990 թվականը։


Բանաստեղծություններ

Առաջ գիտէի



Կը ձանձրանան


Ո՞ւր մնաց




четверг, 10 мая 2018 г.

Այնտեղ`աչքերդ երբ բացես

Հրաչյա Սարիբեկյան <<Այնտեղ՝ աչքերդ երբ բացես>>
Վերլուծություն

Այս պատմությունը մի հայ տղայի մասին է, ով Երուսաղեմի արաբական շուկայում սիրահարվում է մի արաբ աղջկա: Հանդիպման օրը աղջիկը անցնում է տղայի կողքով և անհետանում: Սակայն տղան նորից գնում է շուկա, որպեսզի փնտրի նրան: Ահագին փնտրում և գտնում է: Տղան սկսում է ետևից գնալ, աղջիկը նկատելով դա հարցնում է, թե ինչու է դա անում: Աղջիկը ասում է, որ եղբայրները կծեծեն նրան և, որպեսզի հեռու մնա իրենից: Սակայն տղան չի լսում և շարունակում ետևից գնալ: Հանկարծ իր մոտ հայտնվում են եղայրները և միանգամից սկսում ծեծել իրեն, այնքան ուժեղ, որ վերջում ցավից մահանում է տղան: Եվ այս պատմությունը կարդալուց հետո հասկացա այն, որ տղան հենց սկզբում ընկերոջը պետք է լսեր՝ հեռու մնար արաբներից, որ այսպիսի բան չկատարվեր: Նաև աղջկան նույնպես, քանի որ նա ասաց, որ եղբայրները կծեծեն, կարելի է ասել դա նախազգուշացում էր, բայց հանուն սիրո նա շարունակեց իր ուզածը: 


среда, 9 мая 2018 г.

Площадь

Площадь Армении

На мой взгляд, главная часть во всех странах - это площадь, потому что там происходят важные события, концерты, фестивали и т. д. В Армении это называется площадью Республики. Расположен в Ереване, посередине города. Когда вечером бывают концерты, разноцветные начинают танцевать во время музыки. 

В наши дни, на площади происходят демонстрации с утра до вечера. и в этот момент там много людей стоят, ходят, кричат, сражаются и выигрывают. 

Вообще я бы не хотела говорить в публике, но если бы надо было, то сказала бы это. Никогда не сдавайтесь, так и продалжайте, достичьте своих целей, я с вами.

Красная площадь

Московская площадь называется Красная площадь. Красноярский край - главный заговор Москвы, центром которого является радикально-разговорное планирование города Московского Кремля (в резерве) и китайского города (на востоке). Кроме того, поле заголовка официально не распознается. Пожарник бросился в Москву в поисках тщеславия Васильевской речи. Площадь расположена вдоль северо-восточной стены Кремля, между Кремлёвским проездом, проездом Воскресенские ворота, Никольской улицей, Ильинкой, Варваркой и Васильевским спуском к Кремлёвской набережной. Окраины улиц все еще распространяются и разрываются на главные улицы города, что приводит к различным уступкам в России.




Площадь Прага

Старомерская позава - это старый город Прага, расположенный в историческом центре города (Старое Место). Из этой суммы около 15. м². Участок окружен городскими домами с фасадами разных архитектурных стилей: готика, ренессанс, барокко, рококо.

понедельник, 16 апреля 2018 г.

Переводческая работа: Белла Ахмадулина «Воспоминание о Грузии»


Հիշողություն Վրաստանի մասին
Вероятно, у каждого человека есть на земле тайное и любимое пространство, которое он редко навещает, но помнит всегда и часто видит во сне. Человек живет дома, на родине, там, где ему следует жить; занимается своим делом, устает, и ночью, перед тем, как заснуть, улыбается в темноте и думает: «Сейчас это невозможно, но когда-нибудь я снова поеду туда…»
Так я думаю о Грузии, и по ночам мне снится грузинская речь. Мне кажется, никто не живет в такой близости пения, как грузины. Между весельем и пением, печалью и пением, любовью и пением вовсе нет промежутка. Если грузин не поет сейчас, то только потому, что собирается петь через минуту.
Однажды осенью в Кахетии мы сбились с дороги и спросили у старого крестьянина, куда идти. Он показал на свой дом и строго сказал: «Сюда». Мы вошли во двор, где уже сушилась чурчхела, а на ветках айвы куры вскрикивали во сне. Здесь же, под темным небом, хозяйка и две ее дочери ловко накрыли стол.
Сбор винограда только начинался, но квеври – остроконечные, зарытые в землю кувшины – уже были полны юного, еще не перебродившего вина, которое пьется легко, а хмелит тяжело. Мы едва успели его отведать, а уже все пели за столом во много голосов, и каждый голос знал свое место, держался нужной высоты. В этом пении не было беспорядка, строгая, неведомая мне дисциплина управляла его многоголосьем.
Мне показалось, что долгожданная тайна языка наконец открылась мне, и я поняла прекрасный смысл этой песни: в ней была доброта, много любви, немного печали, нежная благодарность земле, воспоминание и надежда, а также все остальное, что может быть нужно человеку в такую счастливую и лунную ночь.

Հավանաբարամեն մարդ ունի իր գաղտնի ու սիրելի տարածքը երկրի վրաուր նա հազվադեպ է այցելումբայց միշտ հիշում էև հաճախ տեսնում երազումՄարդը ապրում է տանըհայրենիքումայնտեղորտեղ պետք է ապրիԶբաղվում է իր գործովհոգնում էև գիշերը քնելուց առաջ ժպտում մթության մեջ և մտածում. <<Հիմա դա հնարավոր չէբայց մի օր ես նորից կգնամ այնտեղ>>

Այդպես ես մտածում եմ Վրաստանի մասինև գիշերները երազում տեսնում եմ վրացական խոսքըԻնձ թվում էոչ ոք այդքան երգին մոտ չի ապրումինչքան Վրացիները: Ուրախության և երգիտխրության և երգիսիրո և երգի միջև չկա դադարԵթե Վրացին հիմա չի երգում, միայն, որովհետև պատրաստվում է երգել մեկ րոպեից:  

Մի անգամ աշնանը Կախետիայում մենք կորցրեցինք ճանապարհից և հարցրեցինք ծեր գյուղացուց ուր պետք է գնալՆա ցույց տվեց ճանապարհը դեպի իր տուն և խստորեն ասաց. <<Այստեղ>>: Մենք բակ մտանքորտեղ արդեն չորանում էր չուրչելանիսկ սերկևիլի ճյուղերին հավերը քնի մեջ կչկչում էինԱյստեղ էլ մութ երկնքի տակտան տիրուհին իր երկու աղջիկների հետ արագ սեղան գցեցին:

Խաղողի հավաքը նոր սկսվել էրբայց հողի մեջ թաղված կարասները լիքն էին երիտասարդհասունացած գինովորը հեշտ է խմելըբայց դժվար տանելըՄենք հազիվ հասցրեցինք համտեսել այնիսկ նրանք  արդեն սեղանի շուրջ երգում էին տարբեր ձայներովև ամեն ձայն գիտեր իր տեղըև մնում էր ճիշտ բարձրության վրաԱյդ երգում չկար անկանոնությունխիստիմ համար չտեսնված կարգապահությունը ղեկավարում էր այն բազմաձայնությամբ: 

Ինձ թվաց, որ վերջապես լեզվի երկար սպասված գաղտնիքը, բացվեց ինձ համար, և ես հասկացա այդ երգի հիանալի իմաստը: Նրանում կար բարություն, շատ սեր, մի քիչ տխրություն, նուրբ երախտագիտությունը հողի հանդեպ, հիշողություն և հույս, ինչպես նաև մնացած բաները, որոնք կարող են պետք գալ մարդուն, այդ երջանիկ և լուսնային գիշերը: